Πες μου μίλα μου ακούω, Κωνσταντίνος Κομνηνός

Πες μου μίλα μου ακούω, Κωνσταντίνος Κομνηνός

με την ματιά της ΕΥΑΣ ΜΑΡΑΚΗ

Αυτό το μυθιστόρημα είναι ιδιαίτερο, καθώς το θέμα του είναι γροθιά στο στομάχι. Είμαι σίγουρη πως θα το διαπιστώσετε μόλις η ιστορία ξεδιπλωθεί στα μάτια σας. Θα συγκινηθείτε και αρκετές φορές θα γεμίσετε με οργή. Άλλες θα προβληματιστείτε.

Πραγματεύεται την κακοποίηση της γυναίκας από το σύντροφο. Με κεντρική ηρωίδα, την Ελπίδα, η οποία μεγαλώνει σε μια πολύτεκνη και ευτυχισμένη οικογένεια στην Κάρπαθο, παρουσιάζεται μια καθημερινή ιστορία που έχει ως θέμα της τη λεκτική και σωματική βία από τον άντρα, τον οποίο αγαπά. Ο Δάνος αν και δείχνει να έχει αγνές προθέσεις, τελικά ,δεν είναι αγγελικά πλασμένος . Είναι ο προσωπικός της χάρος που την αποξενώνει από το οικογενειακό και φιλικό της περιβάλλον και την κάνει να αισθάνεται πως είναι ανάξια . Θα υποστεί μεγάλο ψυχολογικό πόλεμο. Άραγε, η Ελπίδα θα τα καταφέρει να ορθώσει το ανάστημα της και να φτιάξει την προσωπική της ζωή; Θα αποτινάξει από πάνω της το ζυγό του Δάνου;

Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη και η ηρωίδα ανοίγει την καρδιά της στο ημερολόγιό της . Ξεκινά να διηγείται τα παιδικά της χρόνια και τις πρώτες σχέσεις της με το άλλο φύλο μέχρι να φτάσει στο κομβικό σημείο ,που είναι το επίμαχο ζήτημα του βιβλίου . Στον άντρα που λατρεύει σαν θεό και αυτός την κακοποιεί βάναυσα . Έχουμε να κάνουμε με μια υπόθεση από αυτές που ξέρουμε πως εκτυλίσσονται καθημερινά πίσω από κλειστές πόρτες . Με γυναίκες θύματα που φοβούνται να ανοίξουν την καρδιά τους κι να ζητήσουν βοήθεια . Ο προσωπικός τους δήμιος τις οδηγεί σε ψυχικό και σωματικό τέλμα.

Η αφήγηση είναι άκρως παραστατική και ρεαλιστική. Ο λόγος ρέει και η Ελπίδα μας σοκάρει με όσα μας εκμυστηρεύεται καθώς και με όσα πιστεύει πως βιώνει.

Στα θετικά αυτού του κοινωνικού πάνω από όλα μυθιστορήματος, το οποίο βαδίζει ανάμεσα στα όρια της βιογραφίας και της μυθοπλασίας, είναι πως ο συγγραφέας αν κι είναι άντρας διεισδύει αριστοτεχνικά στην γυναικεία ψυχοσύνθεση. Ήταν τόσο άρτιος ο λόγος του που θεωρούσα πως γράφτηκε από γυναίκα συγγραφέα. Μου άρεσε που τα κεφαλαία ήταν μικρά και η πλοκή σφιχτοδεμένη. Οι χαρακτήρες όλοι ήταν οικείοι σε τέτοιο βαθμό σαν να ήταν πρόσωπα της διπλανής πόρτας. Σε κάποια σημεία η εμμονή της Ελπίδας να συγχωρεί τον Δανο, γιατί ενδόμυχα θεωρούσε πως την αγαπά, με εκνεύρισε αλλά αναθεώρησα μετά από σκέψη. Δυστυχώς, πολλές φορές οι άνθρωποι με καλή προαίρεση εξαπατώνται από όσους τους πληγώνουν ανεπανόρθωτα. Ίσως η ψυχολογία σαν επιστήμη έχει βρει τις απαντήσεις στην αιτία που ωθεί την γυναίκα να συγχωρεί αυτόν που αντί να την αγαπά με πράξεις, τη στέλνει στο νοσοκομείο. Άβυσσος η ψυχή μας.

links για το βιβλίο

Share this post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *