Νίκος Απόμακρος έμπνευση από «Η Εμμονή της Μνήμης»

Νίκος Απόμακρος έμπνευση από «Η Εμμονή της Μνήμης»

 

Εκεί που τίποτε δεν κινείται

 

Τον χρόνο ακούω καιρό.
Αλύπητα προσκρούει στα πάντα.
Βλέπω τις σιωπές του να μας κυνηγούν,

τα χνάρια τους πάνω μας να μένουν,
λες και συρθήκαν σε τσιμέντο.
Σκέψεις διαβάζω κι όνειρα για τ’ αύριο.
Όλοι ψάχνουν στις ζωγραφιές τα χρώματα,
ψάχνουν τον τρόπο να πιστέψουν.

Πόση παράνοια μέσα μου χώρεσε,
ώστε να θεωρώ τα πάντα παράνοια;
Για πόσο έμεινα ακίνητος,
ώστε τίποτε, για με, να μη κινείται;
Γνωρίζω κάθε ώρα από τις εικοσιτέσσερις.
Επανάληψη, μήτηρ πάσης μαθήσεως.
Σε όλες έδωσα ονόματα.
Σα μοντέλα περπατούν
στην κυκλική τους πασαρέλα,
ενδύματα αλλάζουν, περνούν,
με προσπερνούν για να ξανάρθουν,
παγερά χαμογελούν,

ψηλόλιγνες μορφές,
σκιές κινήσεων θανάτου.

 

Και περνούν αθόρυβα,
ξυπόλητες θαρρείς,
στη χοντρή μοκέτα που ‘φτιάξα
για να υποδεχτώ το μέλλον.
Και περνούν αθόρυβα.
Σα κλέφτης που άνεμος παρέσυρε

πάνω στα βλέφαρά μου
και πλάγιασε εκεί να κοιμηθεί.

Εκεί που τίποτε δεν κινείται.

 

Νίκος Απόμακρος

Έμπνευση από «Η Εμμονή της Μνήμης», 1931, Σαλβαδόρ Νταλί

 

Οι συγγραφείς της Anima για όλον τον Οκτώβρη γράφουν ποίηση με έμπνευση πίνακες μεγάλων ζωγράφων της επιλογής τους.

 

Share this post