«Δέκα λεπτά» – κείμενο του Έκτορα Δέλτα

Δέκα λεπτά

«Δέκα λεπτά» – κείμενο του Έκτορα Δέλτα

«Σε παρακαλώ… Σε παρακαλώ πολύ, πρέπει να μου δώσεις μία ακόμα ευκαιρία».

«Πολύ φοβάμαι, ότι αυτό δε γίνεται».

«Α, μπα! Χρησιμοποιείς και σχήματα λόγου;».

«Τι εννοείς;».

«Νόμιζα ότι εσύ τουλάχιστον δε θα γνώριζες τι σημαίνει η λέξη φόβος».

«Η αλήθεια είναι, ότι γνωρίζω την έννοια της λέξης, όχι όμως το συναίσθημα».

«Δε βγάζω άκρη μαζί σου και περνάει η ώρα… Σήμερα είναι η επέτειος μας… Με περιμένει… Το καταλαβαίνεις;».

«Απόλυτα… Δε γίνεται όμως να σε αφήσω να φύγεις».

«Γιατί ρε; Σε ποιόν θα λείψω; Τίποτα δε γίνεται εδώ… Ένας λιγότερος θα είμαι».

«Κάποιες φορές απορώ με τα κριτήρια Του».

«Σε αυτό συμφωνούμε απόλυτα… Και εγώ όμως απορώ πώς επέλεξε ένα τόσο ξεροκέφαλο πλάσμα σαν και εσένα, βάζοντας το μάλιστα στην υποδοχή».

«Με έχουν προσφωνήσει κατά καιρούς με διάφορα ονόματα… Ξεροκέφαλο όμως, είναι η πρώτη φορά».

«Για όλα τα πράγματα υπάρχει η πρώτη φορά και αν δε με αφήσεις να φύγω, θα ακούσεις και άλλες προσφωνήσεις… Και πίστεψε με, αυτές και αν θα είναι πρωτότυπες!».

«Σε πιστεύω».

«Τι;».
«Είπα, σε πιστεύω…».

«Ρε γαμώτο μου, κάνεις και αστεία; Σε παρακαλώ… Στο υπόσχομαι, θα επιστρέψω πάλι… Δέκα λεπτά θέλω μόνο… Δέκα λεπτά σου ζητάω… Τι είναι για εσένα ρε, δέκα λεπτά;».

«Είναι δέκα λεπτά».

«Τι;».

«Να υποθέσω ότι έχεις κουφαθεί από το σοκ;».

«Αν δε με αφήσεις να φύγω, θα κουφαθείς εσύ από τη σφαλιάρα που θα σου ρίξω».

«Έχουν τελικά δίκιο οι γραφές… Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου…».
«Σε παρακαλώ… Σήμερα είναι Χριστούγεννα… Δέκα μόνο λεπτάκια… Τίποτα άλλο δε θέλω».

«Πες μου, γιατί είναι τόσο σημαντικό;».
«Διότι… Έτσι».
«Δε βοηθάς».
«Ενώ εσύ είσαι υπόδειγμα βοήθειας».
«Θα μπορούσα να γίνω αν μου εξηγούσες».
«Αλήθεια;… Αλήθεια το λες;».
«Πιστεύω να καταλαβαίνεις, πόσο ανόητη ήταν αυτή σου η ερώτηση».
«Ναι, μάλλον… Υποθέτω ότι το ψέμα για εσένα είναι άγνωστη λέξη».
«Σαν τον φόβο, γνωστή μόνο ως έννοια… Πες μου όμως, πόσο καιρό ήσασταν μαζί;».

«… Είκοσι χρόνια».
«Είκοσι χρόνια είναι αρκετός χρόνος, τι διαφορά θα κάνουν λοιπόν τα δέκα λεπτά;».

«Ποτέ δεν πρόλαβα να της γράψω κάτι… Φέτος μόνο, μετά από τόσα χρόνια της έγραψα ένα ποίημα… Είναι δώρο για την επέτειο μας… Λίγες λεξούλες για να τις πω πόσο σημαντική είναι για εμένα… Πόσο την αγαπώ».

«Γιατί δεν το έκανες τόσα χρόνια; Λίγες λέξεις ήταν… Και το μόνο που χρειαζόσουν ήταν δέκα λεπτά από τη ζωή σου».

«Νόμιζα… Νόμιζα ότι πάντα θα είχα τον χρόνο… Ξαφνικά όμως ο χρόνος δεν είναι εκεί, απλά δεν είναι εκεί. Έχουμε μάθει να σπαταλάμε τη ζωή μας κάνοντας ανούσια πράγματα, να αναλωνόμαστε καθημερινά. Και όμως, αφήνουμε εκείνα που πραγματικά έχουν αξία για αργότερα… Πάντοτε τα αφήνουμε για αύριο… Και ξαφνικά, έρχεται μία μέρα που όλα τα αύριο της ζωής τελειώνουν… Έρχεται η στιγμή, που ξεμένουμε από αύριο».

«Αν αφιέρωνες δέκα μόνο λεπτά κάθε μέρα για να εκφράσεις την Αγάπη σου σε όλα εκείνα που έχουν πραγματικά σημασία θα είχες ζήσει μία ομορφότερη ζωή και δε θα μου ζητούσες τώρα περισσότερο χρόνο… Διότι βλέπεις, δεν έχει σημασία πόσος χρόνος θα σου δοθεί… Αλλά τι θα κάνεις με τον χρόνο που σου δόθηκε».

Ο Άγγελος, σκύβει και φέρνει το φωτεινό του πρόσωπο κοντά στο πονεμένο πρόσωπο του ανθρώπου που στέκεται απέναντι του.

«Θα μου το διαβάσεις;».

«Αλήθεια το θέλεις;».

«Φυσικά».

Ο άνθρωπος σκουπίζει ένα μικρό δάκρυ και η σπασμένη του φωνή δονεί τα λιβάδια του Παραδείσου.

«Κλείνεις τα μάτια σου και σκοτεινιάζει αγάπη μου η μέρα, διότι στο βλέμμα σου βολεύτηκε ο Ήλιος…».

Ο Άγγελος απλώνει το κατάλευκο χέρι του και το αγγίζει απαλά στο στόμα του ανθρώπου.
«Νομίζω ότι θα είναι καλύτερα, αν εκείνη ακούσει τη συνέχεια…».

 

 

Ευχαριστούμε τον συγγραφέα Έκτορα Δέλτα για το κείμενο «Δέκα λεπτά», για τη σελίδα των Εκδόσεων Anima.

Share this post